در تقویم ملی ایران، نهم آذرماه به نام جزایر سهگانه ثبت شده است؛ جزایری که نه فقط قسمتی از نقشه، بلکه بخشی زنده از هویت و تاریخ این سرزمین هستند. ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک در جنوبیترین نقطه ایران، در آستانه تنگه هرمز آرمیدهاند. این جزایر، نگهبانان طبیعی گذرگاهی هستند که همواره در تاریخ ایران نقشی حیاتی داشته است.
آنچه این جزایر را بیهمتا میسازد، تنها موقعیت راهبردی آنها نیست، بلکه سواحل بکر با ماسههای طلایی، آبهای فیروزهای و تنوع زیستی کمنظیر در دل آبهای گرم است. این جزایر گنجینهای طبیعی هستند که هر بینندهای را مسحور خود میکنند.
حضور ایران در این جزایر، روایتی کهن است؛ از دوران باستان که دریانوردان ایرانی در این آبها کشتیرانی میکردند تا امروز که این جزایر بخشی جداییناپذیر از خاک ایران هستند.
در ۹ آذر ۱۳۵۰، همزمان با خروج نیروهای انگلیسی از منطقه، این جزایر به آغوش میهن بازگشتند. این رویداد تاریخی، نماد پایمردی ایران در حفظ تمامیت ارضی خود است امروز، وقتی از جزایر سهگانه سخن میگوییم، از تعلق تاریخی میگوییم که ریشه در فرهنگ این سرزمین دارد، از طبیعت بینظیری میگوییم که نیازمند پاسداری است، از فرصتهای بیشماری میگوییم برای شناخت بیشتر این گوشه از میهن و از آیندهای که میتوان ساخت.
این جزایر میتوانند به مقصدی برای گردشگری پایدار، پناهگاهی برای طبیعتدوستان و نمادی از همزیستی مسالمتآمیز انسان و طبیعت تبدیل شوند. انتخاب مسیر آینده این جزایر، امروز در دستان ماست.
۹ آذر تنها یادآور یک رویداد تاریخی نیست. این روز فرصتی است برای تأمل در مورد گنجینهای که در جنوب ایران آرمیده است؛ گنجینهای که داستانهای ناگفته بسیار دارد و ظرفیتهای کشفنشده زیادی را در خود جای داده است.
این جزایر، مانند نگینی فیروزهای در آبی خلیج فارس میدرخشند و روایتگر بخشی از تاریخ پرافتخار این سرزمین هستند.
